Standplaats Tornio: Itsenäisyyspäivä

PaulVandaag werd de onafhankelijkheidsdag gevierd in Finland. De Finse onafhankelijkheid werd uitgeroepen op zes December 1917. Aanvankelijk waren er monarchisten die een famililid van de Duitse keizer Wilhelm II wilden verheffen tot koning van Finland (een model van de kroon die voor hem ontworpen was kan in het juwelenmuseum van Kemi bewonderd worden), maar dat idee sneuvelde (niet de man zelf) en Finland werd een republiek. Geen koningshuis dus om de nationale feestdag aan op te hangen. Voor het royalty gebeuren zijn de Finnen aangewezen op buurland Zweden. Zelf hebben ze, slechts, een president.

Het onbetwistbare hoogtepunt van de onafhankelijkheidsdagfestiviteiten is het traditionele bal op het presidentieel paleis (ooit in Helsinki neergezet voor de Russische tsaren en hun gouverneur-generaals). Dit bal wordt integraal uitgezonden op de Finse televisie (drie-en-een-half uur lang, op twee kanalen: één in het Fins en één in het Zweeds). De halve natie zit aan de buis gekluisterd voor een merkwaardig vertoon dat juist aan zijn saaie voorspelbaarheid zijn bestaansrecht ontleent. Het valt te vergelijken met het defilé voor Paleis Soestdijk op kanneginnedag vroeger in Nederland.

Het eerste deel van het programma wordt ingenomen door het handenschudden. De president en eventuele partner staan langs een rode loper en schudden geduldig de handen van de honderden genodigden die langs schrijden of schuifelen. Vanwege de herdenking van de Winter Ooorlog waren er dit jaar veel veteranen onder de genodigden, dus er was wat meer geschuifel dan in andere jaren. Om de stemming erin te houden speelt een militaire kapel een bloemlezing van nationale en nationalistische deuntjes. De Jääkari mars en de Finlandia suite van Sibelius zijn vaste prik in het repertoire. Halverwege het handenschudden stelt het presidentiele paar zich op aan de ander kant van de rode loper, zodat ze geen stijve nek krijgen van het continue naar rechts kijken.

Dit defilé van genodigden is in feite het balangrijkste onderdeel van het programma, want het geeft de elite de mogelijkheid zich aan het volk te tonen, de heren in jaquet en de dames in baljurken die tot op de grond moeten vallen. Iedereen die daar toe gerechtigd is draagt de protocollair verplichte onderscheidingen, zoals daar zijn de orde van de Finse leeuw, de orde van de witte roos en het Mannerheims kruis. De Finse tegenvoeters van de Privé en de Story vullen reeksen pagina’s met dit evenement; van tevoren met speculaties wie wel en wie niet uitgenodigd zijn en na afloop over wie de mooiste en duurste baljurk had. De dames in het defilé, leveren elk jaar weer slag om deze, laten we zeggen, publieksprijs en dus houden de Finse modeontwerpers aan dit feest een dikbelegde boterham over.

Lola Odusoga Linus Torvalds en ega
Lola Odusoga, miss Finland 1996, op de rode loper in 1998 met de jurk die dat jaar tot mooiste gekozen werd. De president op de achtergrond is Martti Ahtisaari die onlangs de Nobelprijs voor de vrede kreeg. Linus Torvalds (de vader van het Linuxopen source besturingssysteem) met ega Tove in de wandelgangen. Tove’s jurk gooide ook hoge ogen bij de lezeressen van de Finse damesbladen.

Om de minder bedeelde genodigden niet in verlegenheid te brengen mag men ook in traditionele kledij komen. De vertegenwoordigers van de minderheden in Finland, zoals de Samen, doen dat ook steevast en steevast vermelden de commentatoren hoe goed de klederdracht hen staat. De commentatoren zijn volgens mij ook contractueel verplicht om bij het tweede onderdeel van het feest, het koffiedrinken (met koek), te vermelden dat het parket van de presidentiele koffiekamer uit zes verschillende houtsoorten bestaat en van wiens hand de schilderijen aan de muren zijn.

Het feest besluit met het walsen, waarbij niet echt gezwierd kan worden, omdat de balzaal simpelweg te klein is voor alle genodigden. De president opent het bal, waarna de oud-presidenten erbij komen en dan andere genodigden in volgorde van eminentie. De commentatoren vullen dit gedeelte van de avond met interviews in de wandelgangen, waarbij de Zweedstalige commentatoren vaak moete hebben voldoende kandidaten te vinden die de taal goed genoeg spreken om ermee in beeld te durven verschijnen.

En daarmee is hét high society evenement van het jaar weer over. Finland is nog steeds onafhankelijk en dit jaar, nog meer dan voorheen, eert het degenen aan wie het die vrijheid te danken heeft…

Advertisements
This entry was posted in Paul Nijbakker, Standplaats Tornio and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s