VIVA MEXICO: EEN NIJPENDE PROBLEMO

CorGezeten op het terras van de fruitsalon was het langzaam maar zeker bij ons gaan dagen dat de woorden van Ab, die ons in Nederland verzekerd had dat je in Mexico voor twee gulden in vorstelijke hotels kon slapen, een zekere tweeslachtigheid hadden. Er waren vele vorstelijke hotels in Tampico, dat zeker. In een ervan had Humphrey Bogart nog geslapen, toen hij in deze havenstad aan het werk was voor de opnamen van “The Treasure of the Sierra Madre”. Daar lag het niet aan. Nee, het had meer te maken met Ab’s interpretering van bepaalde bijvoegelijke en zelfstandige naamwoorden. Of misschien was er een verwarring opgetreden bij de betekenissen ervan?

Ik zal het uitleggen: ‘vorstelijke’, bleek ‘smerige’ te betekenen en ‘hotels’ was ‘hokken’.

Op ‘2 gulden’ en ‘slapen’ viel niets af te dingen. Voor dat bedrag kon je slapen, maar niet langer dan vijfenveertig minuten, want dan stond er alweer een nieuwe hotelgast te trappelen van de slaap om samen met zijn ‘vriendin’ de beddenvering te testen…

Op het tafeltje voor ons lag naast ons laatste pakje shag een opschrijfboekje dat de geheimen onthulde omtrent ons budget in de vorm van staartdelingen die allemaal uitliepen in 5 kranen. Rene was op het idee gekomen om na de komma gewoon te blijven doorrekenen, zodat het leek alsof we steenrijk waren. “Doet de Federal Reserve ook”, wist Rene.

We zouden twee maanden voor onze geplande terugkeer naar Nederland bankroet zijn. Ons beoogde budget dat ons op een dieet zette van brood met tomaat of banaan, twee colaatjes per dag en ‘s avonds een tortilla met gebakken ei als diner, zou daar niets aan veranderen. Rene en ik weten vandaag de dag dus allebei hoe Dirk Scheringa zich gevoeld moet hebben in die donkere oktoberdagen.

Eerder naar huis was geen optie, aangezien de terugreisdatum niet wijzigbaar was. Pappie en mammie bellen voor financiele bijstand stond gelijk aan emotionele hara-kiri. Dan nog liever sterven, het liefst op het graf van Frida Kahlo…

Wat we toen, daar op de Plaza de Armas in Tampico, nog niet konden vermoeden was dat een van de grootste financiele instellingen ter wereld, zonder het zelf te weten, ons te hulp zou schieten..

Rene stak nog een Maria-kaakje achter zijn huig.

“Kauw jij die dingen niet meer?” vroeg ik.

“Wanneer ik kauw, krijg ik een ontiegelijke droge bek en dan wil ik iets drinken en dat kost geld”, antwoordde Rene met schurende stem.

Een list was geboden…

tortilla

Dit lijkt lekker. Dit IS ook lekker. Maar wanneer je dit maanden achtereen elke avond eet ga je op een gegeven moment heel zachtjes huilen wanneer je een kip ziet…

Advertisements
This entry was posted in Cor Verhoef, Reisimpressies and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s