VIVA MEXICO (1)

Oplettende lezertjes kunnen zich misschien het blog herinneren waarin mijn emotiegenoot Rene en ik, na een geslaagde tafelvoetbalcarriere en een mislukte studiecarriere aan de “Sosjale Akademie” te Rotterdam, op 20-jarige leeftijd besloten naar Cuba te vertrekken. Het agrariers-en-arbeiders paradijs dat al twintig jaar lag te zonnen in de Caribische Zee. Niet dat wij, als Trotskisten, naar Cuba wilden om de suikerriet cooperaties te bewonderen of vrolijke sigarenfabriekjes wilden bezoeken, nee, wij gingen uitsluitend voor het weer en de wijven, die naar verluid, met hun elastieke salsaheupen, een hunnebed konden doen smelten…

Een ticket naar Havana bleek in die dagen peperduur. De Sovjet luchtmaatschappij Aeroflots was de enige die de vlucht naar Havana uitvoerde, en vroeg, ondanks zeer verontrustende neerstortstatistieken, een exorbitante prijs. Wat te doen?

Het antwoord op deze vraag lag iets ten westen van Cuba. Mexico… Dat we daar niet eerder opgekomen waren. “Megiko”, het land van Emiliano Zapata en Pancho Villa, woest besnorde revolutionairen die kapitalisten als ontbijt aten. Het mysterieuze land waar de  Geinstitutionaliseerde Revolutionaire Partij als meer dan zestig jaar aan de macht was. Het land van Frida Kahlo, de bisexuele revolutionaire kunstenares, waar ik sinds mijn geboorte al verliefd op was en haar minnaar, de muralist Diego Riviera die de beschermengelen waren van Leon Trotski, na zijn vlucht voor Stalin naar Mexico.

Viva Mexico!!

 

frida

Frida Kahlo, de beschermheilige van mijn natte dromen…

Ab, een studiegenoot van ons, was al eens in Mexico geweest en nodigde ons uit in zijn krot in Rotterdam-West, niet ver van ons krot, voor een dia-avondje. Wat bleek? In Mexico had je voor 2 gulden een “vorstelijk” hotel en eten koste helemaal “nada”, volgens Ab, die kennelijk al een aardig mondje Spaans sprak.

Het kostenplaatje was gauw gemaakt: met het ons ter beschikking staande budget, dat we bij elkaar gespaard hadden door een aantal maanden als vuilnisman te werken in de Rotterdamse binnenstad, konden we zes maanden in vorstelijke hotels slapen en eten voor ‘nada’. Voor de gein besloten we een klein tentje mee te nemen, voor het geval de verwennerij ons de keel uit zou komen en we wat meer avontuur en romantiek wilden. Er gaat niets boven een zwoele nacht aan een tropisch strand met een wilde salsadanseres in je slaapzak, zo redeneerden Rene en ik…

Royal Jordanian Airlines bleek bereid ons voor een schappelijk bedrag de Atlantische Oceaan over te vliegen. Naar New York City, vanwaar we de bus zouden nemen naar het Texaanse plaatsje Laredo aan de Mexicaanse grens, een ritje van zo’n vijfenzestig uur…

Advertisements
This entry was posted in Cor Verhoef, Reisimpressies. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s