Het beroemde voornoemde SKILLS project, Eskoriatza

PaulIk had het al eerder over het ambitieuze SKILLS project waarvoor ik in September met frisse tegenzin naar Spaans Baskenland moest afreizen. Niet dat ik wat heb tegen de Spanjaarden of de Basken, maar de projectbijeenkomst kwam mij erg slecht uit; midden in de chaos die het begin van het schooljaar altijd met zich meebrengt voor docenten en onderwijsondersteunend personeel. Aangezien ik tot beide categorieën behoor (ben op alle fronten inzetbaar, tjakka!) ervoer ik die stress dus van twee kanten.

Een reisje in het kader van Europese lerarenmobiliteit is nog tot daar aan toe: Er is slechts een lesverplichting van 8 uur per week (meer is moeilijk in het rooster in te passen voor de gastschool), dus je hebt redelijk wat tijd om je van je lestaken thuis te kwijten (via het Internet wat in scholen meestal wel voorhanden is). En daarnaast kun je dan rondsnuffelen in het reilen en zeilen van het onderwijs in andere landen en ook nog wat van de bezienswaardigheden bekijken, zo die er zijn.

Maar projectwerk is anders. Dat is van ‘s ochtends vroeg tot laat in de namiddag aanpoten en al dat werk komt dan bovenop je gewoonlijke taken. Wat voor mij in Spanje neerkwam op 10 uur per dag project werk en dan als de duvel terug naar het hotel om me aan mijn eigenlijke werk te wijden. Desondanks, had ik na terugkomst een week nodig om de opgestapelde achterstallige taken enigszins weg te kloppen.

Nu was het in dit geval niet zo’n straf om in het hotel achter het laptopje gepleisterd te zitten aangezien de projectbijeenkomst plaatsgreep in het dorpje Eskoriatza: amper 4000 inwoners, één hoofdstraat, waaraan één hotel, één supermarktje en één kerk en dan ook nog één universiteit. Eigenlijk was er van alles maar één behalve dan van de tavernas, daar waren er meer dan een dozijn van. Enfin, ik heb geen kroegentocht gelopen, want, zelfs al had ik de tijd gehad daarvoor, in Spanje geld nog geen rookverbod voor bars (of anders wordt dat massaal genegeerd). Dus kon ik dagelijks enkel uitkijken naar een zwoegentocht van het hotel naar de universiteit en linea recta terug. Gelukkig had het hotel een goede keuken, prettige service en uitstekende wifi, dus mocht de geachte lezer om een of andere obscure reden ooit nog eens in Eskoriatza verzeild geraken, dan is het geen straf om in hotel Askoaga te verblijven.

Hotel Askoaga in Eskoriatza

De voorzijde van het hotel, dat is gevestigd in een gerestaureerd middeleeuws koopmanshuis. Het interieur is modern en bijzonder netjes.

De universiteit in Eskoriatza was feitelijk een faculteit van de cooperatieve Universiteit van Mondragon, geheten Humanitate eta Hezkuntza Zientzien Fakultatea, maar wij gebruikten de afkorting Huhezi. Het was gevestigd in het gebouw van een  middeleeuws kloosterziekenhuis. Alle muren en het massieve eiken balkwerk waren nog origineel en er was ook nog een origineel houten trappenhuis bewaard gebleven met door generaties van monniken uitgesleten treden.

De voorzijde van de universiteit in Eskoriatza

De voorzijde van het universiteitsgebouw. Een plaatje van de voordeur had ik al eerder geplaatsd.

De binnenplaats van de universiteit

Een impressie van de binnenplaats van het universiteitsgebouw. Het was nog vroeg dus geen student te bespeuren, die verblijven allemaal in Mondragon en komen met de bus naar Eskoriatza om lessen te volgen. Het merendeel van de staf woont ook elders.

De ambiance was goed (al waren de wireless verbindingen in de universiteit wat minder; die dikke middeleeuwse muren hebben ook nadelen) en het werk vorderde flink, wat niet weglaat dat er nog steeds een gigantische hoeveelheid overschiet voor yours truly en dat moet voor het eind van het jaar klaar zijn anders kan ik gruwelen tegemoet zien waarvan standrechtelijke executie, schriftelijk en in drievoud, nog wel het minste is.

Er was dus in Eskotiatza minder te zien en minder te tafelen dan in Trento, maar ik heb onder het rennen toch nog een paar snapshots kunnen maken:

De kerk van Eskoriatza

Een impressie van de kerk van Eskoriatza, best nog groot voor zo’n klein dorpje. De poort van dit gebouw had ik al eerder geserveerd.

Advertisements
This entry was posted in Paul Nijbakker, Reisimpressies and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s