Standplaats Tornio: Een Sprookje dat niet goed afloopt

PaulEr was eens in een klein stadje in een verre landstreek een fabriekje dat een lekker drankje maakte, een heel lekker drankje, als je van bier houdt. Generaties lang werd het drankje gebrouwen in het kleine stadje in de verre landstreek en iedereen vondt het lekker. De inwoners van het stadje werkten hard om meer van het drankje te brouwen, want mensen in Heinde en Verre wilden het drankje ook drinken. Met wagonladingen tegelijk werd het drankje naar Heinde en naar Verre getruckt om te worden geruild tegen knikkers. En iedereen daar speelde mee en vondt het lekker. Wanneer men vroeg hoe dat toch kwam, zeiden de mensen uit het kleine stadje: Dat komt omdat het drankje in de verre landstreek wordt gebrouwen waar de lucht helder is en het water fris en waar alles nog schoon en natuurlijk is.

Uiteindelijk besloten de inwoners van het kleine stadje om het drankje te vernoemen naar de verre landstreek, zodat iedereen in Heinde en Verre zou weten waarom het zo lekker was. En die van Heinde en Verre zeiden: Weet je wat? Je moet het drankje ook naar de Roezen brengen, want die hebben altijd dorst (daarom heten ze ook zo). De inwoners van het kleine stadje vonden dat een puik idee, maar de Roezen woonden wel ver weg. Om het drankje ook daarheen te brengen was een stoomboot nodig daarvoor hadden de inwoners van het kleine stadje niet genoeg knikkers. Zij hadden enkel een ijsbreker en daarmee kom je niet ver.

Gelukkig waren de bewoners van de Harde Wal in het Zuiden bereid, voor veel knikkers, om het drankje met hun boot naar de Roezen te brengen en die vonden het ook erg lekker en dus wilden ze graag meespelen. De Roezen vonden het drankje zó lekker, dat de inwoners van het kleine stadje in de verre landstreek niet genoeg van het drankje konden brouwen voor alle Roezen die het wilden drinken. Daarop besloten de bewoners van de Harde Wal in het Zuiden ook een brouwerij te bouwen om daar het drankje te brouwen. Het was makkelijker om het drankje dicht bij de stoomboothaven te maken en als je maar hetzelfde etiket op de flesjes plakte leek het net op het drankje uit de verre landstreek met de schone natuur. De Roezen merkten het verschil toch niet, want die hadden altijd dorst.

De inwoners van het kleine stadje in de verre landstreek maakten zich geen zorgen dat die van de Harde Wal ook met het drankje om knikkers speelden. Zelf konden ze nooit genoeg van het drankje brouwen voor alle mensen in Heinde en in Verre, dus de knikkers rolden evengoed hun kant uit. En ze leefden nog lang en gelukkig…

Wat een mooie knikker!

Moraal: Neem nooit knikkers aan van vreemde pilspushers.

Ware het niet dat een drankjesmelker uit het Platteland in Deuropen hoorde over het drankje uit de verre landstreek. Zo’n lekker drankje, dacht ie, dat moet ik hebben! Dus hij trok zijn beste schaapskleren aan en vertrok naar de Harde Wal in het Zuiden waar hij zijn knikkers liet rollen. We moeten het spel moendiaal spelen, zei hij. Voor je heerlijkhelderdrankje kon zeggen waren de drankjesbrouwerijen aan de Harde Wal en in de kleine stad in de verre landstreek van hem. En de stoomboot stoomde en bracht het lekkere drankje naar alle uithoeken van Deuropen. En alle knikkers rolden weldra terug in de zak van de drankjesmelker, want iedereen vond het drankje lekker, ook in het Platteland waar men van heerlijke heldere drankjes houdt.

De knikkerzak van de drankjesmelker was al gauw weer gevuld, maar er kon nóg meer bij. Hij dacht: Als ik het lekkere drankje nou alleen nog maar aan de Harde Wal laat brouwen, dan hoeft het niet meer vanuit de verre landstreek naar Heinde en naar Verre vervoerd te worden; meer knikkers voor mij. En zo gebeurde het. De brouwerij in het kleine stadje in de verre landstreek waar men het lekkere drankje generaties lang gemaakt had werd gesloten en de bewoners van het kleine stadje stonden op straat, zonder drankje en zonder knikkers. Het drankje werd nu enkel nog gemaakt aan de Harde Wal in het Zuiden en alleen de naam herinnerde nog aan de verre landstreek, met de schone natuur, waar het ooit vandaan kwam. En iedereen was niet blij, behalve de knikkerkoning uit het Platteland, want het ging hem maar om één ding en dat was niet het drankje en dat was niet het spel…


Skyline van Tornio

De skyline van Tornio gezien van de Finse oever van de Tornio rivier. De Lapin Kulta brouwerij is gevestigd in de gebouwen rond de lange schoorsteen rechts in beeld.

De achtergrond:

Sinds 1873 wordt er in Tornio al bier gebrouwen. Even voor het perspectief: dat was dus nog vóór de geboorte van Koningin Wilhelmina, toen Luxemburg nog bij Nederland hoorde, nog vóór de Frans-Duitse oorlog en zo’n 45 jaar vóór de Russische Revolutie en de onafhankelijkheid van Finland, een hele lange tijd met andere woorden. De bierbrouwerij in Tornio overleefde oorlogen en depressies en meerdere naamsveranderingen. Negentig jaar na de oprichting werden de naam van de brouwerij en het product voor de laatste keer veranderd, in Lapin Kulta (Lapland’s Goud), een merknaam die is gebouwd op de schone en onbedorven natuur van het wilde Lapland.  Lapin Kulta groeide uit tot het meest succesvolle biermerk in Finland en werd geëxporteerd naar alle Scandinavische landen.

Om de exportmogelijkheden, vooral naar de Russische Federatie, te verbeteren ging Lapin Kulta in de jaren 90 een fusie aan met de Finse drankgigant Hartwall gebaseerd in Lahti in het Zuiden van Finland. In 2008 werd Hartwall overgenomen door Heineken. Vervolgens in September 2009 werd de Finse directeur van Hartwall vervangen door een Nederlander. Nog geen maand later wordt de sluiting van de Lapin Kulta brouwerij in Tornio aangekondigd voor Midden 2010. De brouwerij van Tornio is weliswaar niet verliesgevend, maar het levert simpelweg méér winst op voor Heineken als de productie wordt geconcentreerd in Lahti. Het feit dat ze Lapland’s bier gaan verkopen dat niet in Lapland wordt gemaakt kan Heineken niets schelen. Ook maakt het ze niets uit wat het sluiten van de brouwerij, al meer dan een eeuw één van de belangrijkste werkgevers van Tornio, betekent voor zo’n klein stadje in het verre Noorden. (Oh nee, dat zou ik bijna vergeten, het handjevol nieuwe posities die openen in de Lahti brouwerij zullen bij voorkeur gaan naar ex-werknemers van de Tornio brouwerij, mits die bereid zijn terstond 800 kilometer verderop te gaan wonen met vrouw en koters. Je zou bijna tranen in de ogen krijgen van zoveel goedheid van Sieg Heil-neken.)

Maar brave burgers, dat is mondialisering ten voeten uit. Ik ga nog wel een blog schrijven over de cooperatieve beweging als tegenwicht voor het nietsontziende mondiale kapitalisme. Oh, en ik drink van mijn leven geen druppel Lapin Kulta meer.

Advertisements
This entry was posted in Jeremiades, Paul Nijbakker, Standplaats Tornio and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Standplaats Tornio: Een Sprookje dat niet goed afloopt

  1. Pingback: Standplaats Tornio: Middernachtszon | Het Triumviraat

  2. Pingback: Voortaalvoertrekkers | Het Triumviraat

  3. Pingback: Standplaats Tornio: Op een Slof en een oude Hockeyschaats | Het Triumvieraat

  4. Pingback: Standplaats Tornio: Het Wilde Westen van het Hoge Noorden | Het Triumvieraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s