KAFKA IN TAKA TUKA LAND

CorDat belastingen en de dood de enige twee zaken in het leven zijn, die we als onvermijdelijk beschouwen, is haast een natuurkundige wet. Toch zou ik er nog een fenomeen aan toe willen voegen: bureaucratie. Zelfs de Touaregs, een nomadisch volk dat de Sahel afstruint, klagen er over…

Zelf kwam ik met de Thaise bureaucratie in haar meest afstotelijke gedaante in aanraking, toen ik vijf jaar geleden van baan veranderde.

Ik had drie jaar op een middelbare staatschool gewerkt en opeens wist ik het; wegwezen hier. De enorme klassen met zeeën van leerlingen, het gebrek aan leerboeken, de alsmaar brekende krijtjes, de achtbaansweg pal naast de school waar het verkeer een apocalyptische pleurisherrie produceerde –ramen van de klaslokalen stonden altijd open, wat niet gek is in een stad waar de temperatuur altijd ver boven de dertig graden is- en last, maar zeker niet least, het feit dat ik de enige westerse leraar was op de school en aan achtenveertig verschillende klassen lesgaf, deden mij besluiten naar een andere school uit te kijken.

Die vond ik. De school was in alle opzichten de tegenpool van mijn oude school.

Om te mogen werken in Thailand heb je een werkvisum, een werkvergunning en een gezondheids verklaring nodig. Verander je van baan dan begin je weer helemaal van voren af aan.

De gezondheids verklaring was een makkie. Ik stapte een prive-kliniek binnen.

-“Goedemorgen dokter, ik heb een gezondheids verklaring nodig”.

-“Dat treft, want die verkopen wij hier”.

– “Haha”.

– Heeft U last van enge ziektes?”

– Nee, niet echt. En als ik wel een enge ziekte heb ben ik mij er niet er niet van bewust”.

– “Dat is het teken dat U gezond bent”, zei de dokter met geruststellende stem. Hier is Uw gezondheids verklaring. Stempeltje, hier even tekenen. Klaar! Vijftig baht graag!” (1 euro).

Is dit geen geweldig land. Voor een euro is iedere lepralijder weer kerngezond. Machtig toch?

Ik toog naar het Ministerie van Werkgelegenheid voor de aanpassing van mijn werkvergunning. Daar kreeg ik te horen dat ik eerst naar de Immigratiedienst moest voor de verlenging van mijn werkvisum. Op naar de Immigratiedienst.

“ Goedemiddag, ik zou graag mijn werkvisum willen laten verlengen” Ik overhandigde de streng kijkende geuniformeerde dame mijn paspoort en een stapel formulieren, waaronder mijn arbeidskontrakt, mijn bewijs van goed gedrag, mijn oude arbeidskontrakt, mijn geboortebewijs, twaalf pasfoto’s en nog een heel scala aan andere formulieren, inclusief mijn kakelverse gezondheids verklaring.

De dame haalde mijn inmiddels vuistdikke dossier erbij.

“ Nou nou, dat is een aardig dossier wat U bij elkaar gespaard hebt” zei de dame en keek mij aan over haar leesbrilletje.

“Ja, ja, ik betaal al weer heel wat jaartjes belasting in dit prachtige land, ha,ha”.

“Heeft U “Tor Mor” 2a?”

“Volgens mij niet. De dokter zei dat ik gezond was”.

“Nee, Tor Mor 2a, dat grafpapiertje van het Ministerie van Werkgelegenheid”

“Oh, dat teringvodje”

“Dat klotedocumentje ja”.

“Maar bij het ministerie van Werkgelegenheid zeiden ze dat ze mijn werkvergunning niet konden aanpassen, zonder een verlengd jaarvisum”.

“Ze zeggen wel meer daar. Ze zijn gek daar, wist U dat?”

Ik voelde mijn mond kurkdroog worden. Een bureau verderop keek een dame op uit Joseph Heller’s “Catch 22”. Ze leek te knipogen.
“En nu?” piepte ik met een stem die de komst van een zenuwaanval verraadde.

“Zonder dat kutvelletje, geen nieuw jaarvisum”.

Dit blog zou op een feuilleton uitdraaien als ik wat volgde, hier zou beschrijven, maar met hulp van mijn school is het allemaal goed gekomen. Maar het blijft een duivels pact, die deal tussen de papierindustrie en de overheid.

Be afraid, be very afraid

Be afraid, be very afraid (Foto door Pizarros, via WikiMedia)

Advertisements
This entry was posted in BKK Calling, Cor Verhoef and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to KAFKA IN TAKA TUKA LAND

  1. Anton says:

    Hoi Cor,
    Alleen de titel al van dit stuk – al eens gelezen – is geweldig.
    Dit is vast een van je beste stukjes! ‘t Steekt echt heel leuk in elkaar.

    Zeg hoe kom ik hier op? Alleen de layout mag nog wel anders, maar toch wil ik toch gauw eens een bijdragetje doen voor deze blog.
    groeten,
    Anton

  2. Anton says:

    Nogmaals erg lachen. En het inloggen is gelukt!

  3. Verhelderend; het komt dus door de papierindustrie. Dat is goed nieuws. Nu in het digitale tijdperk zijn gegevens zo te versturen en door te geven.
    Probleem opgelost?
    Vrolijke vakantiegroet

    • Helaas Rob, helaas, helaas, driewerf helaas. De Thaise immigratiedient doet niet aan digitaal en stempelt, stampt, en stapelt er ook vandaag de dag met een griezelig fanatisme voort. Ook het Ministerie van Werk doet niet aan digitale databanken, onder het Motto: “Sneller kunnen we het niet maken. Wel millieu-onvriendelijker”

      • Rob Alberts says:

        Daar was ik al bang voor!
        Ik ken van een ander land ook van die verhalen dat er vreemde werkmethodes zijn op ministeries. Ik neem aan dat er ook meer personeel betaald wordt dan dat er werkplekken zijn.
        Vrolijke vakantiegroet

  4. Pingback: Column: Op de markt is uw euro een daalder waard… | Thailand blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s