Standplaats Tornio: The King

PaulBreaking news! Van uw razende royalty reporter in het nederige Noorden. De Zweedse Royals verlaagden zich tot een zwaai-in met het klootjesvolk van de boerenkinkeldorpjes Haparanda en Tornio. De simpele zielen kwamen in grote getale opdraven om het traditionele royalty applaus ten beste te geve (d.w.z. klappen zonder voorstelling). De koning met immer elegante ega, Sylvia, en de charmante kroonprinses Victoria, schepten wat zand (de symbolische start van de Zweedse zijde van het nieuwe centrum van Eurocity (de samenstad van Tornio en Haparanda). De Finse zijde staat al, maar wij zijn dan ook een rijkere gemeente dankzij onze staalfabriek. (Wij hebben namelijk een staalfabriek!)

Ze king of Zwiedun

In een passend blauwgeel kader: Het Zweedse koningspaar met kroonprinses Victoria tijdens het bezoek aan Tornio.

Enfin, de simpelen van geest braken geheel volgens draaiboek in gejuich uit bij de aankondiging dat het nieuwe dorpsplein vernoemd zou worden naar kroonprinses Victoria, waarna de royals moe van gedane arbeid weer naar hun hotel konden afreizen met politie en geheime dienst op sleeptouw.

Ik wist niet eens van dit bezoek. Ik was gewoon op weg naar Zweden om wat inkopen te doen, grondstoffen voor mijn volgende blogberichtje, maar ik werd afgestopt door een kale gorilla en prompt ingemetseld in de massa. Ik had een onkomfortabel half uur voordat het cirkus weer voorbij was. Leve de monarchie, maar niet als ze tussen mij en mijn avondmaal komen na zo een drukke dag op kantoor.

Tornio is wel vaker bezocht door Zweedse koninklijheden. In de zestiende eeuw was Torneå, zoals het toen nog heette, één van de rijkste handelssteden van het Zweedse rijk. Het was de poort naar Lapland en bijkans alle handel van dat enorme gebied vloeide via de rivieren naar de markt van Torneå, waar het werd geruild tegen produkten die per schip uit het Zuiden kwamen.

In de zeventiende eeuw kwam er een Zweedse koning langs om de middernachtszon te zien. Rond midzomer gaat de zon niet onder maar blijft boven de horizon hangen, boven de poolcirkel tenminste. Torneå ligt nog zo’n 90 kilometer ten zuiden van dat punt. Maar vanaf de top van hoge gebouwen kun je toch de zon niet zien ondergaan. Het hoogste punt in die tijd was de kerktoren, maar tot grote ontzetting van de lokale notabelen bleek, toen de koning eenmaal goed en wel in de torenspits was gehesen, dat hardnekkige republikeinse bewolking het zicht belemmerde.

Eenmaal weer beneden, verklaarde de koning, om zich een figuur te geven, dat de kerktoren gewoon niet hoog genoeg was en de notabelen knikten hevig ja, dat was het. De kerktoren werd direct verbouwd, zodat de koning het volgende jaar terug kon komen om alsnog de zons-nondergang te bewonderen. Helaas, zoals het noodlot het vaak wil, was de koning al overleden tegen de tijd dat de nieuwe torenspits klaar was.

Daar stond ie dan, de nieuwe hoge torenspits, lange tijd de hoogste van heel Lapland, speciaal met een raampje op het Noorden voor de koninklijke ogen. Jaren later kwam ie toch nog van pas tijdens de expeditie van Pierre Louis Moreau de Maupertuis, maar dat is een ander verhaal.

De kerk met de hoge torenspits

Het houten kerkje van Tornio met zijn hoge torenspits stamt uit 1686. Het is het oudste overlevende kerkgebouw in Lapland.

Advertisements
This entry was posted in Paul Nijbakker, Standplaats Tornio and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Standplaats Tornio: The King

  1. Pingback: Standplaats Tornio: Herfst | Het Triumviraat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s