Meisje van dertien

PaulIk had en droom als tiener. Nou ja, ik had méérdere dromen, maar één van de verleidelijkste was de droom om solo rond de wereld te zeilen. Ik verslond alle boeken over zeilen en zeereizen die de onvolprezen bibliotheek van Pape-City rijk was. Ik was er helemaal mentaal klaar voor, vond ik. Er waren maar twee probleempjes: Ik had geen boot en ik kon nauwelijks zeilen, laat staan navigeren (GPS bestond nog niet).

Het lag evenwel niet in de mijn aard, als dertienjarige, om me door zulke details te laten weerhouden. Er waren per slot van rekening anderen geweest, die zonder ervaring de zee op gegaan waren en die daar meeslepende boeken over geschreven hadden. Ik zocht de volkomen vrijheid, weg uit Pijpendrecht, weg ook van het keurslijf van school, het zeegat uit, in het zog van de VOC en de scheepsjongens van Bontekoe! Ik zou vreemde verre landen zien, exotische tropische eilanden aandoen, snorkelen over koraalriffen en kennis maken met een stuk of wat levensechte Dolimah’s en Venerdi’s.

Mijn vader was zelf zeeman geweest in zijn jonge jaren, maar hij had helemaal geen begrip voor mijn zilte ambities. Eerst de school afmaken en leren varen, was zijn motto. Ouders kunnen jongensdromen nooit op waarde schatten. Ik ging op mijn veertiende voor het eerst zonder ouders op vakantie, in de Biesbosch met een bootje. Het was voor mij boven iedere twijfel verheven dat de volgende stap de wereld moest zijn, die kon ik aan met groot gemak (zolang ik geen oudere jongens met snode intenties tegenkwam tenminste).

Toen, op een dramatische dag, ik zal een jaar of zestien geweest zijn, viel mijn oog op een advertentie in de vaartuigenkolom van het AD. Een 17-meter-lange stalen tweemaster, S-spant, flush dek, werd aangeboden voor het schappelijke prijsje van 100 000 gulden; precies het soort schip dat ik in mijn dromen had uitgetekend! Dit was het! Het kon niet anders of dit was een teken van boven, een nu of nooit aanbod van het levenslot. Ik schraapte prompt mijn zakgeld bijeen en kocht voor de eerste keer in mijn leven een lot in de loterij. De hoofdprijs was toen 500 000 gulden, een heel half miljoen. Daarmee zou ik het schip kunnen kopen en uitrusten en ”shiver me timbers” naar palmenkusten zeilen. Palmen had ik tot dan toe slechts op ansichtkaarten gezien (die in de hortus botanicus telden niet, want die stonden niet aan een zonzinderend zandstrand).

Ik had teveel boeken gelezen, de realiteit was anders. Er viel geen prijs op mijn noodlot en noodgedwongen maakte ik de school af en leerde zelfs zeilen, in een BM op de Friese meren. Tegen die tijd had ik echter begrepen dat mijn droom over solozeereizen gewoon een vorm van escapisme was, een nooduitgang voor de nerd die de school verafschuwde. Tegen die tijd was ik ouder en wijzer en had andere uitlaten gevonden voor mijn ongemak en ik droomde andere dromen…

Een meisje van dertien, Laura Dekker, heeft ook die droom die ik had: eropuit, de zonsondergang achterna. Het verschil is dat zij een boot heeft en ze kan zeilen ook. Ze is al eens naar Engeland gevaren in haar uppie met haar guppy (een afstand die, zoals bekend, ook te roeien, te kanoën en te zwemmen is).

Háár vader staat achter haar. Hij moedigt haar aan. Hij zoekt sponsors, zodat zijn dochter de jongste kan worden die ooit de wereld rondgezeild is. Hij is een zeezeiler, die vader, en zeezeilers zijn eigenwijs. Hij is ook Nederlander en Nederlandse zeezeilers zijn dubbel zo eigenwijs. Het zal hem lukken.

Nu ken ik Laura en haar vader niet, maar klinkt het niet alsof een oudere man via zijn tienerdochter een tweede jeugd wil beleven? Is een kind van 13 jaar niet te veel jong om orkanen, windstiltes, ziekte, eenzaamheid, piraten en alle andere gevaren van een wereldreis over zee in haar eentje aan te kunnen, zelfs mét GPS en satelliettelefoon? Hoe zit het eigenlijk met al degenen die een boot hádden en die kónden zeilen en die het desondanks niet haalden? Al diegenen die géén records zetten en die géén meeslepende boeken schreven over hun avonturen?

Ik herken me volkomen in de droom van Laura, maar toch wens ik haar mijn vader toe…

Meisje van 13, droom er maar van.

Advertisements
This entry was posted in Paul Nijbakker and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Meisje van dertien

  1. Pingback: Voortaalvoertrekkers | Het Triumviraat

  2. Pingback: Van jonge Meisjes en Dingen die voorbij gaan | Het Triumviraat

  3. Follow up: Laura heeft haar wereldomzeiling voltooid, als jongste maar desondanks te laat voor een vermelding in het reordboek. Guinness wil niet dat minderjarigen zich aan levensgevaar blootstellen voor een vermelding en heeft deze categorie geschrapt. En Laura wacht nu het echte leven.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s