Het Zwörovisie Songfestival

We waren er al aan gewend dat grote internationale sport evenementen volgaane worden gebruikt door ondemocratische, dictatoriale en gewelddadige regimes om hun imago op te poetsen en hun prestige te versterken. Neem bijvoorbeeld de Olympische zomerspelen van 1968 in Mexico, waar soldaten net tien dagen voor de spelen een massaslachting hadden aangericht onder protesterende studenten. Dat was voor het hoofd van het IOC geen probleem, maar toen twee zwarte athleten een zwijgend protest brachten tijdens hun medaille ceremonie, ging dat de IOC bobo te ver. Politieke saluten hadden geen plaats in de Olympische Spelen vond de man, die eerder geen enkel probleem had gehad met de nazi-saluten tijdens de spelen van 1936. Sporters moesten a-politiek zijn, dat was al zo tijdens de oorspronkelijke Olympische Spelen toen athleten uit oorlogvoerende stadstaten elkaar in Olympia ontmoetten.

Muzikanten zijn door de eeuwen heen allesbehalve a-politiek geweest. Protestliederen hebben een bijkans even lange historie als apolitieke sport. Vooral de tweede helft van de twintigste eeuw zag een grote opkomst van politiek geëngageerde podiumartiesten. Zelfs het overigens zo wollige Eurovisie Songfestival is niet gevrijwaard gebleven van politiek getinte bijdragen, meestal oproepen tot vrede, waarvan er zelfs ooit eentje won (Weet u nog wel, ons oosterbuurmeisje, Nicole Nooitmeervangehoord?). Lange tijd was politiek engagement bij de deelnemers (hoe zeldzaam ook) geen probleem, want alle deelnemende landen wisten zich zelfgenoeglijke democratieën en onderschreven dezelfde universele mensenrechten.

Daarin kwam evenwel verandering toen het Eurovisie Songfestival kandidaatlanden ging toelaten uit het voormalige Oost-Europa en zelfs landen die helemaal niet in Europa liggen, zoals Turkije of Israel. Onder de nieuwkomers zat een aantal staten met een zeer bedenkelijke staat van dienst waar het politieke en individuele vrijheden betreft, Wit-Rusland bijvoorbeeld. Deelname aan het Eurovisie Songfestival is open voor alle landen die tenminste ten dele behoren tot de European Broadcasting Area. Dat wil zeggen alle landen van Noord-Afrika, onder wie al die landen die tot voor kort dictaturen waren (en het binnenkort weer kunnen worden), en landen als Syrië, Saudi-Arabië en het met hen vergeleken nog redelijk democratische Iran.

Hoe dan ook, zolang er nog gestemd werd door juries, kwamen landen welke niet salonfähig waren niet in aanmerking om te winnen, maar sinds de invoering van televoting is dat anders geworden. Vorig jaar was het de eerste keer dat een onbeschaamde volbloeddictatuur het festival won. Azerbeidzjan van president Alijev kan zich wat de onvrijheid van meningsuiting betreft met gemak meten met het Wit-Rusland van Loekasjenko. Het is net als een aantal andere ex-Soviet republieken blijven steken in de repressie van die Soviettijd. Kunnen we nu uitkijken naar een Eurovisie gehost door Assad van Syrië of het Iran van Ahmadinejad? (Dan moeten wij weer Goordon sturen, kan ie zich revancheren voor Moskou waar ie de kans had echt iets te doen voor homorechten, maar ondanks zijn grote bek niet durfde.)

Wat moeten zulke landen in het Eurovisiegebeuren? Nou, om te beginnen bied het festival een uitstekend propagandaplatform, waar veel vlagvertoon is toegestaan. Azerbeidzjan komt in de propagandafilmpjes uit de verf als het paradijs op aarde (onder de vaderlijke leiding van president voor het leven Aliyev). Verder bleek de televoting een uitstekend middel om niets-vermoedende landverraders op te sporen en te arresteren. In 2009 pakte Azerbeidzjan iedereen op die tijdens het Euroviesie op buurland en aartsvijand Armenië had gestemd. Het Zweedse bedrijf Telia-Sonera was het regime daarbij van grote hulp en weet zich nu verzekerd van toekomstige lucratieve telecom contracten.Het is wel een smet op het Zweedse Eurovisieblazoen, maar de Zweedse inzending van dit jaar, ene Loreen, maakt veel goed.

Op het eerste gezicht hadden de Zweedse en de Nederlandse kandidate veel gemeenschappelijk. Beiden zijn ze multicultureel (Joan’s vader kwam uit Turkije en Loreen’s ouders komen uit Marokko) en beiden gebruiken ze een aangepaste naam en beiden zijn als artiesten voortgekomen uit televisie-talentenjachten. Maar Loreen ging naar Bakoe met een pakkend lied en Joan…, wel die had een verentooi. “Euphoria” van Loreen gaat volgens het Zweedse publiek zeker winnen (maar dat denken ze elk jaar natuurlijk). Loreen gooit nu al hoge ogen met het nummer in Zweden (platina) en de omringende landen. Maar ze is niet alleen voor het leuke gegaan. In Azerbeidzjan heeft ze ontmoetingen gehad met mensen uit de oppositie, al wilde ze daar tijdens een persconferentie niet op ingaan (deelnemers mogen zich niet politiek actief zijn binnen het kader van het festival, maar wel als privépersonen daarbuiten, al vond de rechterhand van president Aliyev natuurlijk dat alle contacten van deelnemers met oppositionele Azeris verboden moeten zijn.). De Zweedse kranten staan er vol over; dat ze moreel al gewonnen hebben (maakt het ook makkelijker om dat schandaaltje aangaande Telia-Sonera te vergeten). De Nederlandse deelneemster had het zeker te druk met haar wigwam om zich de toestand in het gastland aan te trekken.

Zweden zit sowieso zeer diep in de Eurovisie business. Ze gaan winnen, dat is een uitgemaakte zaak, zoniet direct dan indirect. In tegenstelling to Nederland, waar sinds het duet van Re-union uit 2004 eigenlijk geen serieuze pogingen meer zijn ondernomen om het festival daadwerkelijk te winnen, doet Zweden er alles aan. De Zweedse muziekindustrie is een zeer successvolle exportbusiness geworden. Geloof het of niet, maar van de 26 liedjes in de finale zijn er maarliefst tien door Zweden geschreven! Van de twee schrijvers van de Zweedse inzending dit jaar schreef de ene ook het liedje van Noorwegen en de andere schreef tevens de Spaanse inzending. Het kan haast niet anders dan dat wie er ook wint, Zweden er op de een of andere manier bij betrokken is!

En dan als laatste scoop: Toen ik even op de Nederlandse Wikipedia pagina van het Eurovisie Songfestival 2012 keek voor wat achtergrondinformatie zag ik daar tot mijn verbazing de bovenstaande puntenlijst staan voor de finale (toegevoegd door iemand met IP adres 212.123.167.63 Inmiddels is de lijst weer verdwenen. Is dit een complot, zo vlak voor het eind van de wereld, zijn de illuminatie weer bezig, of is het toch Telia-Sonera?). Het zou toch zomaar kunnen dat de Zweden alles al bekonkeld hebben met hun macht over het televoten. Als de lijst inderdaad vanavond zo uit de bus komt, weet dan waar u het voor het eerst hoorde: het Triumvieraat blog, jawel.

Bericht uit Zaiwaland (2) – Balanceren tussen Optimisme en Wanhoop

bijdrage van Anton Lustig ~ ~ ~ 

De Jǐngpō-dorpsgemeenschappen van de Westelijke Bergen, in de wandeling Zaiwaland genaamd, zijn te vinden in een subtropisch, door Birmees grondgebied omgeven uiterst puntje van China. Dit is waar Dr. Anton Lustig woont, kunstenaar maar tevens ’s werelds voornaamste specialist op het Zǎiwà, in China de grootste taal van deze etnische minderheid. Door middel van taal- en creatief onderwijs en interculturele uitwisselingsprojecten wil zijn Prop Roots Program de Jingpo/Zaiwa-kinderen meer zelfvertrouwen geven en hen beter in staat stellen hun toekomst in eigen handen te nemen, in een samenleving die gekenmerkt wordt door armoede, culturele erosie en enorme problemen rond drugs en HIV/AIDS. Maar nu zijn Anton en de zijnen eventjes degenen die het moeilijk hebben!

door: Anton Lustig

Het begint te komen….

Alles draait nu rond de bouwplaats, waar van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat gewerkt wordt. Het projectcentrum zal een schakel tussen culturen en disciplines belichamen. Het is niet alleen bestemd voor creatieve activiteiten en tentoonstellingen, maar gaat ook mogelijk maken dat vrijwilligers, kunstenaars, onderzoekers en andere gasten uit waar ter wereld dan ook hier daadwerkelijk een voet in de aarde komen zetten en op een unieke manier kennis komen maken met de Jingpo, en vice versa. Eindelijk schiet de bouw nu op! Prachtig gelegen op een helling aan de bovenrand van ons dorpje, op 20 minuten loopafstand van de school, komt het mooiste en bijzonderste gebouw dat welk Jingpo-dorp dan ook gekend heeft. Het fantastische pro deo (!!) ontwerp van Yuster.nl’s topontwerper/kunstenaar Yáo Jiànjùn wordt het projectcentrum zoals het, zonder dat we het wisten, eigenlijk altijd al bedoeld was: multifunctioneel en ruim, subtiel en harmonisch gebruik makend van lokale materialen, stevig maar ook heel luchtig.

MEER FOTO’S VAN DE BOUW!

een impressie van het projectcentrum
De helft van de muren is van bamboe en gaas. Het dak wordt toch maar van zeildoek!

Voor een klein deel wordt de bouw betaald met het prijsgeld dat we vorig jaar van computergigant Lenovo hebben gewonnen, maar het leeuwendeel hebben we zelf in deze bouw gestoken, ál ons geld zelfs, en zelfs dat is nog niet genoeg, dus we gaan lenen! Vanwege haar multifunctionaliteit wordt het gebouw te groot om het alleen uit bamboe op te trekken en het moet ook aardbevingbestendig zijn, en dat terwijl materiaal- en arbeidskosten aanzienlijk duurder blijken te zijn dan in de steden. Er staan helaas nog geen potten met geld van grote NGO’s of andere instanties klaar om ons te ondersteunen en zeker niet als het om basale zaken als huisvesting gaat. Wel wachten ons, als wij ons door middel van dit huis eenmaal stevig gevestigd hebben, allerlei belangrijke nieuwe kansen en projecten, want er zit genoeg in de pijp en we hebben genoeg reden voor optimisme. Voor Prop Roots – en mijn vrouw en ik in het bijzonder – zal dit huis tevens een belangrijke manier van overleven vormen, want om het project financieel boven water te houden zal het ook een “goodwill guesthouse” worden. Maar nu is het dus crisis, gekkenwerk, erop of eronder!

Wij vragen u om hulp

Omdat dit zo’n cruciaal moment is voor het voortbestaan van Prop Roots “misbruik” ik voor deze éne keer De Leeuw als medium voor fondsenwerving. Wij staan nu op het punt om geheel vanuit de Jingpo-dorpen zelf, op eigen houtje en op volle schaal te gaan functioneren en hebben hiertoe alle schepen achter ons moeten verbranden. Het blijkt ons echter toch voldoende middelen te ontbreken om het hierbij onontbeerlijke projectcentrum op eigen kracht te voltooien. Maar we kunnen het niet over ons hart verkrijgen om de bouw dan maar stop te zetten. Dus gaan we door, want er bestaan  immers altijd manieren om privéleningen af te sluiten, via louche bedrijfjes en tegen hoge rentes. Maar is het niet absurd dat wij voor zo’n goed doel als wat wij voorstaan alles zelf betalen, inclusief van ons spaargeld van vele jaren, echt van ál ons geld? Wij bieden al jaren hulp aan de Jingpo, maar hebben nu zelf hulp nodig. Uw financiële ondersteuningen – donaties óf leningen – zijn nu méér dan welkom. Vindt u ook dat wij goed werk doen? Helpt u ons dan alstublieft. In alle nederigheid presenteer ik u hier de gegevens van onze Chinese en Nederlandse banken.

Chinese bank:
(1)    Beneficiary’s Bank: China Merchants Bank, H.O. Shenzhen, China
(2)    SWIFT Code: CMBCCNBS
(3)    Beneficiary’s Name: LI Yang
(4)   Beneficiary’s A/C No.: 6225 8801 2738 5699
(5)   Bank Address: China Merchants Bank Tower NO.7088, Shennan Boulevard,
Shenzhen, China.

óf 11.88.40.665 Rabobank te Utrecht, t.n.v. A. Lustig 

Meester Peng en vrijwilliger Xu Bowen bespreken bouwkwesties.

Links en nieuwtjes

Hier zijn mijn andere Nederlandstalige schrijfsels, grotendeels Prop Roots, de Jingpo en Zaiwaland betreffend, o.a. over de prijzen die we vorig jaar hebben gewonnen, en een recent artikel in ‘China Nu’ dat vertelt hoe het nou zo gekomen is met Prop Roots. Hier is een link naar video’s, o.a. naar beide delen van de, bekroonde, documentaire over mij/ons.
Dan ga ik nu verder met nieuwtjes van de afgelopen maanden.

Of dacht u dat wij ook wel op een legen maag huizen konden bouwen…!
De afronding van iedere belangrijke bouwfase moet natuurlijk even gevierd worden. Dit is werkelijk een fantastisch team en het is iedere dag een plezier om op de bouwplaats te zijn.

We hebben ons ontdaan van de oorspronkelijke aannemer. De arbeiders mopperden al dat hij loon, materialen en andere benodigdheden niet op tijd aanleverde en hij bleek ook nog eens behoorlijk te profiteren bij de inkopen. De oudere Péng (57) kreeg ook genoeg van hem. Ondanks zijn enorme ervaring en geschiktheid had hij zich al de tijd op de achtergrond gehouden, omdat hij geen zin had in al te grote verantwoordelijkheden. Gelukkig heeft hij nu de rol van aannemer en leider op zich genomen, wat hij geweldig goed doet. Hij is goudeerlijk, reuze sympathiek en heeft een enorm verantwoordelijkheidsgevoel. Grappig detail is dat op de bouwplaats vier talen worden gesproken: Zǎiwà, Dǎi, Mandarijn en het onverstaanbare Húnán-Chinees. Praatjes zijn er genoeg en de sfeer is prima. Er wordt “lustig” gewerkt, ondanks de hitte. Wij van Prop Roots komen ook regelmatig metselen of scheppen, en met ingewikkelde tekeningen in de hand ons 3D-voorstellingsvermogen op de proef stellen. Menige lunch wordt met de arbeiders gezamenlijk genuttigd tijdens het uitpuffen in de luchtige hut aan de rand van het terrein.

Opnames maken van de sjamaan Muipuq Loiseng Gam, met Gretel Schwörer.
Wat wij hier deden is een heel verhaal op zich, wat zeker een blog waard is. De sjamaan is juist bezig met rituele gezangen. In de bamboe mandjes zitten levende kippen. Maar let u ook eens op al die mensen op de achtergrond. Wij bevinden ons hier in een bocht van een te graven nieuwe weg dwars door een stuk oerwoud.

Bezoek tijdens de afgelopen maanden

In februari kwam de Duitse etno-musicologe Prof. dr. Gretel Schwörer over om samen met mij gezangen en verhalen van Zaiwa-sjamanen vast te leggen, wat zeker een vervolg krijgt. Tijdens deze trips heb ik mijn sjamanen-vriendennetwerk kunnen uitbreiden met twee bijzondere ‘nieuwe’ heerschappen, met wie ik zeker contact ga houden. Professor Ted Maloney uit de V.S. is ook geweest omdat hij groepen van zijn studenten als vrijwilligers hierheen wil halen, dus wij hebben hem gedurende een aantal dagen goed het Zaiwa-gebied laten zien. Verder zijn er journalisten van twee verschillende Chinese kwaliteitsbladen komen logeren om mij te interviewen. (Deze publicaties staan nog niet op de bijgaande foto.)

tussenstand: 8 publicaties (in 3 talen) over Prop Roots in 6 maanden

Groeiportretten

Aan regulier lesgeven komen we nog even niet toe, maar we zijn wel begonnen om ieder semester een foto – geen stijve portretten! – van ieder van de 300 leerlingen te maken, zodat wij, de familie maar vooral de kinderen zelf bij verlaten van de school hun ontwikkeling en groei mooi kunnen zien.

portretten maken van de kids (met Li Yang en vrijwilliger Xu Bowen)

Meer informatie op www.facebook.com/PropRoots. Schrijf gerust naar Anton_Lustig@hotmail.com. Prop Roots kan u ook nieuwsbrieven sturen.

P.S.

Trouwe lezers van dit groepsblog zijn waarschijnlijk al van mij gewend dat ik hier stukken “parkeer” die ik in andere media al geplaatst heb. Het bovenstaande was een lichtelijk uitgebreide versie van hoe ik mijn aankomende “Bericht uit Zaiwaland” zou willen zien, in “De Leeuw“, het blad van de Nederlandse Vereniging Peking. Ik heb dit stuk wat eerder geplaatst omdat het ook bestemd is om aan vrienden en familie te laten zien, wat ik zeker ga doen. En wat u óók zou kunnen doen. Gezien de nogal cruciale fase waarin ons non-profit project Prop Roots zich nu bevindt. Een fase van gekkenwerk, van schepen verbranden, van grote risico’s nemen,  maar ook één waardoor wij en ons project ons werkelijk kunnen vestigen waar wij het meest nodig zijn: in het hart van Zaiwaland.

Fins Filmblogje: Hodejegerne (Head Hunters)

Degenen die hopen dat dit blogje gaat over een rolprent in de trant van Cannibal Holocaust of dergelijke homofagenporno, komen bedrogen uit. De koppensnellers uit de titel verwijzen naar de corporate head hunters, banenbemiddelingsbureaus voor diverse managerstammen. Zo’n head hunter is de protagonist van de film.

Hodejegerne (2011) is een Noorse film, dus hij zal wel niet in de bioscopen geweest zijn in Nederland, maar hij is allicht te vinden in de videotheek. Zoals alle kleine landen heeft Noorwegen geen florerende filmsector. Het meerendeel van de lokaal geproduceerde films is, net als in Nederland, van nogal bescheiden merites, maar af en toe komt er een filmverhaal uit de fjorden dat de moeite waard is. In het verleden waren daar al Is-slottet (1987), Insomnia (1997) en Hawaii, Oslo (2004) welke ik alle van harte kan aanbevelen. Hodejegerne is net als Insomnia een aparte thriller. Het plot is niet zo bijzonder, maar de manier waarop het tot leven gebracht wordt maakt veel goed.

Het gaat over een succesvolle head hunter, Roger, een strebertje dat een meer dan voorbijgaande gelijkenis vertoond met Steve Buscemi. Roger heeft grote moeite met het feit dat hij maar één meter achtenzestig lang is. Om te compenseren voor zijn verticale tekort laat hij het breed hangen. Hij rijdt in een dure auto, woont in een duur huis en houdt er een maitresse op na. Roger is getrouwd met Diana, een mooie, rijzige vrouw, weshalve hij voortdurend bang is haar kwijt te raken aan successvolle mannen die langer zijn dan hij. Daarom overlaadt hij zijn ega met luxe waar hij, ondanks zijn goede baan, het geld niet voor heeft. Om de eindjes aan elkaar te knopen, heeft hij kunstroof als nevenactiviteit. Hij ontfutselt zijn klanten informatie over hun kunstbezit en berooft ze vervolgens met behulp van een handlanger in het beveiligingsbedrijf.

Dan komt hij in contact met Clas Greve, een lange, slanke Deen afkomstig van een Nederlands bedrijf in spionage-electronica. Greve heeft naar verluidt een echte Rübens in bezit. Roger ziet een mogelijkheid om zijn financiele problemen in één klap op te lossen. Greve is evenwel niet een doorsnee gehaaide IT-manager. Hij heeft een verleden in een elitetroepenverband, dat was gespecialiseerd in het opsporen en elimineren van terroristen.

Roger zet desalniettemin de inbraak door, maar vanaf dat moment beginnen de zaken uit de hand te lopen en weldra heeft hij zowel Greve als de politie achter zich aan. Dan blijkt de kleine man over een onverwachte veerkrachte en inventiviteit te beschikken. Gaandewijs weet Roger, die in het begin van het verhaal als een hypocriete zak wordt neergezet, onze sympathie te winnen. Voor de korteren van stuk onder ons, zij die een speciale reden hadden om Straw Dogs (1971) de hemel in te prijzen (een klein mannetje dat een bende moordzuchtige kleerkasten één voor één weet uit te schakelen), is dit een film om in de collectie te hebben. Voor ik het vergeet, hier is de trailer:

Standplaats Tornio: Snus

Nu dat de sneeuw smelt, oh waarde lezers, komt in onze contreiën een winteroogst aan zwerfvuil bloot te liggen. Speciaal om die reden heb ik ondanks mijn gevorderde leeftijd een expeditie ondernomen naar de weg die Tornio met Haparanda verbindt om de bermen af te speuren naar een soort afval dat je in Nederland niet zo gauw langs de weg zal zien liggen. Het was wel even zoeken, want we hebben hier niet zoveel zwerfvuil (dat moderne cultuuraspect hebben wij Noorderlingen nog niet helemaal onder de knie), maar uiteindelijk had ik de kleine verzameling bijeengegaard welke op onderstaande illustratie te bewonderen valt. Wat het zijn? Snusdoosjes!

Ja, dat hebben jullie niet in Nederland: snusdoosjes van de merken Göteborgs rapé, Ettan, Granit, General en Kronan die allemaal worden gemaakt door het bedrijf Swedish Match. Het oudste merk, Röda lacket uit de 18de eeuw, tevens één van de duurste, zit er niet bij.

Snus (nuuska in het Fins) is een typisch Noordelijk tabaksprodukt. Het wordt gemaakt van ongefermenteerde, gepasteuriseerde tabak, welke wordt fijngemalen, bevochtigd en vermengd met zout, bikarbonaat en smaakstoffen. De wortels van snus liggen in de snuiftabak van de 18de eeuw, zoals de naam al doet vermoeden. De de Scandinavische snus wordt echter niet gesnoven , maar net als pruimtabak in de mond gestoken. Het verschil met pruimtabak is dat er niet op gekauwd wordt. Een gebruiker van losse snus draait er een balletje van dat pris of prilla wordt genoemd en steekt het onder de bovenlip, waar het urenlang kan blijven zitten. Omdat niet iedereen plakkerige tabakkorreltjes aan de vingers wil hebben, bieden alle merken hun snus ook voorverpakt in porties van 1 gram aan, in kleine buideltjes die lijken op minitheezakjes.

Snus heeft een hoger nicotinegehalte dan sigarettentabak, maar omdat het niet allemaal in de mond wordt opgenomen is de nicotinekick van een gemiddelde snusare ongeveer gelijk aan die van een gemiddelde sigarettenroker ,maar dan gelijkmatiger. De sterkste snus geeft een kick welke een kettingroker tevreden zou houden. Snus heeft meerdere voordelen ten opzichte van sigaretten. Omdat snus niet verbrandt wordt, levert snusgebruik geen brandgevaar op in tegenstelling tot roken. Tevens staat de snusare niet bloot aan de kankerverwekkende stoffen die men in tabaksrook kan aantreffen. Geen rook betekent ook geen aanslag op de longen, een reden waarom vele sporters in het Noorden snus gebruiken. Geen rook wil ook zeggen geen overlast voor anderen en daarmee kan snus dus zonder probleem in bars, restaurants en hotelkamers gebruikt worden. Zelfs wanneer het op straat terecht komt levert snus minder problemen op dan de filterpeuken van de sigarettenrokers.

Net als alle tabaksprodukten is snus verslavend en slecht voor de gezondheid (zoals ook vermeld staat op de doosjes op de foto boven), maar vergeleken met sigaretten valt de schade nog mee. Een reden dus voor de Zweedse producenten van snus om te hopen dat bij de toetreding van Zweden tot de Europese Unie een enorme markt voor hun produkt open zou liggen; helemaal met het rookverbod op openbare plaatsen in het verschiet. De Zweedse snusmakers dachten dat een groot deel van de Europese sigrattenrokers zou gaan overstappen op het, naar hun mening, veel minder gevaarlijke snus, wat gouden tijden zou opleveren voor de Zweedse tabaksindustie.

Helaas zorgde de Europese tabakslobby (in een monsterverbond met anti-tabaksactivisten) ervoor dat er een EU-directief werd uitgevaardigd dat de export verbood van tabaksprodukten welke waren bestemd voor oraal gebruik maar niet gerookt of gekauwd werden (overduidelijk specifiek gericht tegen de vrije concurrentie van snus met andere tabaksprodukten in Europa). Het gevolg was dat Finland de verkoop van snus verbood (aangezien het toch geen inheemse snusfabrikanten had en het aantal snusare in Finland niet meer dan 1% van de bevolking bedraagt). Import voor persoonlijk gebruik was en is nog wel toegestaan. Binnen de EU mag snus alleen verkocht worden in Zweden, dat een permanente uitzonderingspositie ten opzichte van snusgebruik heeft bewerkstelligd. Daarnaast wordt het in West-Europa alleen nog in Noorwegen verkocht.

De Europese exportdromen van de snusfabrikanten zijn dus stukgelopen, al proberen ze nog steeds in Brussel een voet tussen de deur te krijgen. De snustegenstanders hebben met het oog op een eventuele herroeping van het exportverbod al een ander directief in stelling gebracht waarin het gebruik van tabaksproducten met toegevoegde smaakstoffen wordt verboden (Dit treft naast bepaalde soorten pijp- en pruimtabak ook weer snus waarin altijd smaakjes als caramel, menthol, drop, cranberry  of pepermunt zijn verwerkt). Dit verbod, als het er komt, zou de verkoop in Zweden kunnen bedreigen. Doch daarmee is niet gezegd dat het de snusfabrikanten niet voor de wind gaat. De export naar de Verenigde Staten (waar lokale tabaksproducenten ook in de snusproduktie zijn gestapt), Canada en Rusland zit voortdurend in de lift en de binnenlandse consumptie is sinds de invoering van het rookverbod in openbare ruimten alleen maar toegenomen (ongeveer 10% van de bevolking gebruikt snus en het aantal rokers is navenant lager). En dankzij een recente belastingverhoging bestaat nu maarliefst 50% procent van hun omzet uit winst.

Omdat snus vochtig is, wordt het in koelkasten bewaard. Dit zijn enkele van de snuskasten in een speciaalzaak in Haparanda. Zoals u ziet, zijn er veel meer soorten snus dan het handjevol waarvan ik de verpakkingen langs de weg vond.

Haparanda, de twin city van Tornio, is de snushoofdstad van de wereld. Er wordt nergens zoveel snus verkocht als hier. De reden is simpel: de grens met Finland. 90% van de snusomzet hier, die goed is voor meer dan 120 miljoen kronen per jaar,  is te danken aan Finse klanten die vaak van verre komen om in Haparanda in te slaan. Snus is na Ikea de grootste trekpleister voor Finse bezoekers aan Haparanda. Er zijn twee snusgroothandels gevestigd en ook alle supermarkten verkopen het spul. De snus wordt meestal in rollen van tien doosjes van de hand gedaan. Zo’n rol, die in het Fins torni (torentje) wordt genoemd, kost ruwweg tussen de 25 en 50 Euro. Een Fin mag dertig doosjes, oftewel drie torni, invoeren voor persoonlijk gebruik, maar onder ons gezegd en gezwegen houdt men zich daar niet altijd aan… Menige Fin smokkelt ook wat doosjes mee voor vrienden en kennissen.

Ik zelf gebruik geen snus, maar dit is geheel uit vrije wil, in tegenstelling tot de inwoners van bijvoorbeeld Nederland die deze keuze niet hebben, omdat de winsten van de sigarettenfabrikanten beschermd moeten worden.

Artikel in China Nu: Empowering Jingpo-jongeren in Yunnan door creatief onderwijs

omslag winternummer 2011 van China Nu
© Ton Wienbelt

bijlage van Anton Lustig
~~~
Beste lezers, hier is het artikel over mij en Prop Roots in het door de Vereniging Nederland-China (VNC) uitgegeven “China Nu”, een kwaliteitsblad met achtergronden en analyses van de Chinese samenleving. (www.vnc-china.nl) De tekst staat op mijn naam, maar de leidende hand van hoofdredacteur Guido van Oss is ook duidelijk te bespeuren.
 

Empowering Jingpo-jongeren in Yunnan door creatief onderwijs

DE KILLE ADEM VAN DE GEDACHTENPOLITIE…

Als blogger met een uitgesproken mening ben ik een groot voorvechter van vrijheid van meningsuiting. Het gedachtengoed van oproerkraaiers als Wilders vind ik verwerpelijk, maar we mogen blij zijn dat in een land als Nederland, zelfs dit soort malloten hun roeptoeter richting de bevolking kunnen richten, zonder daarvoor de bak in te draaien. Wilders zit vaak net op het randje, omdat we een wet hebben die haatzaaierij en het opzetten van de publieke opinie tegen bepaalde bevolkingsgroepen verbiedt, maar over het algemeen kunnen Nederlanders overal hun mening ventileren,zonder daarvoor van hun bed gelicht te worden om vervolgens te verdwijnen in een gekkenhuis, werkkamp of op transport gesteld te worden richting Almere…

In een groot deel van de rest van de wereld ligt dat helaas anders. Ik las laatst dat Eritrea, Noord Korea voorbij gestreefd is als land met de meest repressieve internet censuur. Dat is toch wel een prestatie, aangezien je in Noord-Korea hooguit kunt posten; “Kek broekje weer, Oh Grote leider, Kim Il Sun”, of “Er was gisteravond geen maan aan de hemel. Was de Grote, Barmhartige, Onbevlekte Roerganger wellicht ziek?” (duizend huilbuien)

Klap klap. Klap….klap…

photo: http://articles.latimes.com/2012/apr/13/world/la-fg-north-korea-failure-20120414

In Thailand, waar ik woon, heerst een ogenschijnlijk vrolijke persvrijheid. Ik mag bijvoorbeeld een reactie plaatsen onder een opiniestuk van de Bangkok Post, de grootste Engels-talige krant in dit land, dat druipt van sarcasme en waarin ik mijn afkeer van Thaise parlementariers niet onder stoelen of banken steek. Sterker nog, er zijn hele volksstammen die dat doen, wat het lezen van de reacties vaak nog vermakelijker maakt dan het lezen van het doorgaans brave opiniestuk zelf. Niks aan de hand dus.

Of toch wel? Thailand staat op de bedroevende 107de plaats op de lijst van landen met de meeste persvrijheid, uit een lijst van 167 landen –Eritrea staat nu dus op numero 167 en kranten en websites berichten daar, voorzichtig, louter en alleen nog over het weer:

En dan nu het weer:  ZONNIG!

Wanneer ik in zou gaan op de geschiedenis van censuur in Thailand zou ik terug moeten gaan naar de vroege 19e eeuw en zou dit blog uitdraaien op een boek. De grootste boosdoener voor de erbarmelijke 107de plaats is artikel 112 van de Grondwet, waarin staat dat wie McDonald’s beschimpt, beschadigt, of kwaad spreekt over werknemers van McDonald’s, produkten van McDonald’s, of anderszins zich negatief uitlaat over McDonald’s, kan rekenen op een gevangenisstraf van tenminste drie, en maximaal vijftien jaar per schending van McDonald’s.

Fair enough. We weten waar we aan toe zijn. Handen af van McDonald’s. Totdat je in de krant leest date en 61-jarige man veroordeeld is tot 20 jaar gevangenisstraf omdat hij een SMs-je gestuurd zou hebben naar een secretaris van de Premier, waarin hij blijk gaf van zijn ongenoegen betreffende  de cheeseburgers van McDonald’s. De man, een veeteler, werd van zijn bed gelicht, veroordeeld en opgesloten. Hij heeft tot op de dag van vandaag ontkend de SMS ooit verstuurd te hebben –het is heel makkelijk voor phone-savy wizards om SMS berichten te sturen via het nummer van een derde, maar daar wilde de rechter niets van weten- en de man zucht nu al een jaar in een Thaise cel.

Het begint er steeds meer op te lijken dat artikel 112 in toenemende mate misbruikt wordt om de buurman waar U een hekel aan heeft, een politieke tegenstander of Uw schoonmoeder achter de tralies te doen verdwijnen. Griezelig toch? Griezelig temeer, omdat de CEO van McDonald’s in 2005 in het openbaar heeft verklaard open te staan voor kritiek. Zijn boodschap kwam neer op:

“ALS U MIJN HAMBURGERS NIET PRUIMT, EVEN GOEDE VRIENDEN”.

Ik sta open voor kritiek…

De Thaise politici hebben er geen oren naar, naar de boodschap van de verlichte CEO. Integendeel, er zijn zelfs parlementariers die het artikel 112 willen aanscherpen. Zodat ze hun politieke tegenstanders makkelijker monddood kunnen maken.

In de tussentijd ploeter ik gewoon door met mijn mislukte metaforen en koude cheeseburgers…

I’m a Survivor! (Bullshit)

Tja, beste lezers, wij zijn toch maar gezegend dat we ons nog immer in dit aardse tranendal mogen voortbewegen (en -planten voor wie daar iets mee heeft). Het feit dat wij ons nog steeds onledig kunnen houden met surfen, googelen, SMS-en, chatten, tweeten, hyven, fecesboeken, bloggen en wat dies meer wil, mag voorwaar een godswonder genoemd worden! Ik bedoel maar: Hoeveel doemsdagen hebben wij in onze korte levensspanne op deze aardbol al niet overleefd? Sinds de start van het jaar 2000 toch al zo’n drie dozijn!

Hoe komt het toch dat het telkens maar niet wil lukken met die voorspellingen over het einde der tijden? Het waren toch niet de minsten die ons in geuren en kleuren hebben voorgehouden dat we allemaal naar de hel/haaien/kloten/enz zouden gaan (tenzij we de ware verlosser en diens profeet accepteerden, gironummer volgt…).

Zo was er dat multi-talent Dwight York, die had verkondigd, als leider van de Nuwabian beweging, dat de wereld zou vergaan op 5 Mei 2000, wanneer hij 65 jaar oud was. Hij had over de jaren tevens verkondigd dat hij de islamistische messias was, alsook een directe afstammeling van de farao’s van Egypte alsook een moor en een Creek indianenopperhoofd. Naast al die zaken was hij ook nog oplichter, soul zanger en kinderverkrachter. Hij hoopt nu dat het einde der tijden komt voordat hij de hem opgelegde 135 jaar celstraf heeft uitgezeten.

Er was ook die kleurrijke helderziende Master Wang, een man van een jaar of zeventig, in Taiwan die de vernietiging van de aarde (of althans van Taiwan) voorspelde voor 11 Mei 2011, en wel door een aarbeving met een kracht van 14 op de schaal van Richter en een daarop volgende Tsunami van 170 meter hoog. Dat was zeer verontrustend, vooral als men weet dat de Richter schaal niet verder gaat dan 10. Zelfs de inslag van de meteoriet die de dinosauriers de das om deed, kwam  in de verste verte niet in de buurt van een vernietigingskracht als voorspeld door Wang, die overigens na 11 Mei werd opgepakt voor fraude met de handel in overlevingscontainers.

En wie herinnert zich Harold Camping niet, de leider van de Christelijk Family Radio beweging, die ons vorig jaar zelfs twee doemsdagdata aan de hand deed. Hij was een oude rot, deze tweede generatie Nederlandse immigrant, want hij had zijn eerste doemsdagvoorspelling al gedaan voor 21 Mei 1988, toen hij zelf 67 jaar was. En daarna probeerde ie het nog eens in 1994, ook zonder succes. Maar vorig jaar wist ie het zeker het zou weer vallen op 21 Mei, of bij nader inzien misschien op 21 Oktober… Het gerucht gaat dat Harold nu is opgesloten in een tehuis voor bejaarde profeten waar hij al donderpredikend zijn pap naar binnen mummelt.

Ronald Weinland, een man van 62 jaar en leider van de Church of God Preparing for the Kingdom of God, had aanvankelijk ook de Doemsdag uitgerekend voor de zomer van 2011 (29 September om precies te zijn), maar hij plaatst nu de datum van het einde met grote zekerheid op 27 Mei 2012 (Pinksterdag en net voor zijn 63ste verjaardag). Hij kan het weten want hij is profeet (en zijn vrouw ook) dat heeft God aan hem hoogst persoonlijk geopenbaard. Hij geeft dwalende schaapjes nog drie weken om zich tot hem te bekeren.

José Luis de Jesús Miranda, een man van 66jaar  en leider van Growing In Grace International Ministry, Inc. gelooft daar geen snars van. Hij weet het zeker, Armageddon valt op 30 Juni 2012. Daar heeft hij geen profeet voor nodig, want hij is zelf de herboren Jezus, die zichzelf ook de anti-christ noemt, en hij laat zijn volgelingen tatoueren met het nummer 666. Ook bij de Man Jezus Chirstus zijn bekeringen en donaties nog mogelijk.

Werkelijk het regent deze dagen doem. En dan zijn we nog niet eens aangeland bij de 21ste December 2012…

Als nuchtere, rationele mensen roepen wij uit: Wat bezielt die lui toch?! Waarom verlangen ze zo innig naar de apocalypse? Een paar dingen vallen wel op. Alle voorbeelden betreffen mannen op leeftijd die leider zijn van een religieuze groepering of sekte. Allemaal ondervinden ze dus voordeel van zo’n voorspelling, want hun volgelingen raken opnieuw, of nog meer, in vervoering en hun positie van macht en aanzien wordt er dus door versterkt. Ja, ook wanneer de voorspelling verkeerd blijkt te zijn, dat is de grote paradox.

Alle religies hebben voordeel gehad van het merkwardige psychologische mechanisme waardoor vele mensen, in plaats van zich af te keren van een geloof en een voorganger die vals gebleken zijn, zich juist nog sterker aan die leider en aan het geloof binden. Eenieder die met overtuiging de boodschap weet te brengen dat de gehate wereld ten onder zal gaan en dat alleen de ware gelovigen zullen gered worden (gna gna, dat zal ze leren al die verkeerd-gelovers) weet zich verzekerd van adolatie, macht en niet te minachten inkomsten. En dat alles zonder veel risico te lopen dat het falen van de voorspelling ernstige gevolgen voor zijn positie zal inhouden. Niemand die het hardop in de groep durft te gooien, dat de apocalypse, om met Penn en Teller te spreken, BULLSHIT is! Dit is een anti-zweef blog!